آنکه دیوانه شد

عاشق نبود

مست بود!!!

از چشاي خيس و گريون

بيا تا دستاي گرمت
خون توي رگام بياره
تو بيا که زندگي مون
جون بگيره باز دوباره

. . .عشق تنها دارایی انسان است.

آدم می‌تواند هرچیزی را نفی کند

اما عشق را نمی‌تواند.

چون اگر عشق را نفی کند چیزی باقی نمی‌ماند. . .

ايستاده ام...
تنها...
پشت میله های خاطرات دیروز...
این جا ...
انگشت هایم را می شمارم...
یک...
دو...
سه......
ودست های تو در هم فرو رفته اند...
تو ...
غزل را مشت مشت به حراج گذاشتی...
که مهربا نی ات را ثابت کنی...
ولی...
ولی نفهمیدی که من ...
آن سوی خیابان ...
انتظارت را می کشم...
تو بی وقفه فریاد کشیدی...
ومن ...
دیگر آزارت نمی دهم...
زین پس ...
قصه هایم را برای هیچ کس تعریف نمی کنم...
مطمئن باش...
هنوز هم قافیه را به چشمان تو ...
می بازم...
مطمئن باش!

تو نامعادله مرگی....

              بودنت، هست من.......

                                  نبودنت، مرگ من........

همه ی آنچه می خواستم اين است

كه درد می كشم
                            ......

دوستت خواهم داشت

                                   بی آنکه بگویم

درد دل خواهم گفت

                                   بی هیچ کلامی

گوش خواهم داد

                                   بی هیچ سخنی

در آغوشت خواهم گریست

                                  بی آنکه حس کنی

در تو ذوب خواهم شد

                                   بی هیچ حرارتی

اینگونه شاید احساسم نمیرد

شوره زار لبهایت :برهوت نگاهت و سردسیر دستانت هنوز در خاطرم مانده

است حالا چه فایده ای دارد كه تو را بخشیده باشم كاش میدانستی .......

 میروی و از پی قدم هایت كوچه تویه خیابان می دود .پرده ها را می كشم و

برای ابد فراموش می شوم .

می خواهی بروی تو یه چشمهایم نشسته ای و گریه میكنی راست یا دروغ

نمیدانم؟ نشسته ای و برای تمام روزهای صورتی كه بوی توت فرنگی می دادند

اشك می ریزی روزهای صورتی معصومی كه باد های ولگرد با خود بردند و

به لخت ترین شاخه ی اعتماد من اویختند .

گریه میكنی فایده ای ندارد وقتی كه من لیلی قصه های نظامی اكنون تنها

هستم و تو سراغی از من نمیگیری .وقتی كه با لبهایت دروغ می گویی و

دستانت برای پنهان كردن دروغ هایت كوچك هستند .

پرده ها را میكشم و دل از دیدار می شویم و

فراموش میكنی و فراموش میشوم.

برایت دعا می کنم

تا خدا از تو بگیرد

هر انچه که

خدا را از تو می گیرد

دکتر شریعتی

خدا یكی از آن هزار هزار سنگ آتشین را به من داد تا در سینه‌ام بگذارم و قلبم باشد.
حالا هروقت كه روحم یخ می كند، سنگ آتشینم سرد می شود

و تنها سنگش باقی می ماند

و هروقت كه عاشقم،

سنگ آتشینم گُر می گیرد و تنها آتش‌اش می‌ماند.
مرا ببخش كه روزی سنگم و روزی آتش.
مرا ببخش كه در سینه‌ام سنگی آتشین است.
. . . . .
عاشق شد و عشق قطره قطره پشت دلش جمع شد؛ و

 یك روز رسید كه قلبش تَرَك برداشت و عشق از شكافِ دلش بیرون ریخت.
سیلی از عشق راه افتاد و جهان را عشق بُرد.
فردای آن روز خدا دوباره جهانی تازه خلق كرد.

مردم اما نمی دانند جهان چرا این همه تازه است.

زیرا نمی‌دانند كه هر روز كسی عاشق می‌شود

و هر روز سیلی از عشق راه می‌افتد و هر روز جهان را عشق می‌بَرَد

و خدا هر روز جهانی تازه خلق می كند!

در و دیوار دنیا رنگی است. رنگ عشق.

خدا جهان را رنگ كرده است. رنگ عشق؛

و این رنگ همیشه تازه است و هرگز خشك نخواهد شد.

از هر طرف كه بگذری، لباست به گوشه‌ای خواهد گرفت و رنگی خواهی شد.

اما كاش چندان هم محتاط نباشی؛

شاد باش و بی پروا بگذر، كه خدا كسی را دوستتر دارد كه لباس‌اش رنگی‌تر است!

سکانس اول:

خورشید تکیه داده است به تو.او هم می داند که تو تکیه گاه خوبی هستی!

یک تکیه گاه با وقار و چند صدم ثانیه ای!

البته دیروز که داشتم با خورشید صحبت می کردم میگفت:

که تکیه گاه همیشگی اش هستی!

مثل اینکه چند صدم ثانیه مختص من است و من!

سکانس دوم:

هیچ توجه کرده ای که کوله پشتی خاطراتمان چقدر سنگین شده است؟

این سنگینی هم خوب است و هم بد.

خوب است چون نشان می دهد من و تو چقدر با هم خاطره داریم

-تو خالق خوبی ها و من پدید اورنده بدها(نگو نه!من خودم خوب می دانم!-(

و اما بدی این سنگینی حس مالکیتی ست که من نسبت به تو پیدا کرده ام

حسی که روز به روز دارد بیشتر ریشه می دواند در سلول های بدنم...

وجود همین حس ریشه دار است که باعث شده تاخیر دیدارهای چند صدم ثانیه هفتگی مان...

مرا این چنین باران زده کند...شدید

سکانس سوم:

دارم در هوای تهران قدم می زنم.با درخت ها هم نفس شده ام.

سعی می کنیم از میان حجم وسیع دود و دلتنگی و غربت...

 کمی هوای بهاری با طعم اواز گنجشک ها را تقدیم ریه هایمان کنیم

-مطمئن باش درخت ها هم ریه دارند...قبول نداری؟ببین؟!

درخت ها هم ریه دارند من و ان ها قبول داریم-

من وقتی نفس می کشم به تو فکر می کنم و به خودم که دارم

در مداری با درجه انتظار زندگی می کنم

چقدر حرف های من و عکس العمل سکوت امیز تو تکراری شده!

سکانس چهارم:

ببین؟!من خیلی خسته شده ام!

من خستگی ترافیک...بی مهری دیگران...مشکلات زندگی...

و همه و همه را می توانم تحمل کنم

اما خستگی حاصل از تنهایی که از نبود تو به وجود می اید

برایم غیر قابل تحمل است

چرا دوباره سکوت می کنی؟؟؟؟؟

من دیگر از سکوت بدم می اید...من دیگر...

چیزی نگویم بهتر است

****************************************************************

**پی نوشت۱:

این مطلب برگزیده شده از مجله موفقیت...شماره ۱۴۳...نوشته خانوم پرستو عوض زاده می باشد

**پی نوشت ۲:

این مطلب رو خیلی وقته که خوندم اما نتونستم ازش بگذرم.

**پی نوشت۳:

این مجله هر ۱۵ روز یک بار منتشر میشه و من از همین جا تشکر می کنم ا

ز دست اندر کاران تهیه این مجله مخصوصا مدیر مسئول ان اقای **احمد حلت**

**پی نوشت۴:

توصیه می کنم حتما این مجله رو مطالعه کنین

درسته ماها همه چیز رو می دونیم ...اما یه وقتایی یه تلنگری و یا یک یاد اوری لازمه...

hi my sweetheart

روز به خير ترانه جواني من!

شادي هاي زندگي!

آخر تو از كجا ميداني اين قدر دلم برايت تنگ شده!!!

از كجا مي داني؟ها؟

                           ******

it is five minuts writing above lines

نشسته ام روبه روي روز مبادا!

روزهاي ناخوانده

روزهاي مباداي بي تو

همان مباداهايي كه انگار قصد ندارندhappy end

شوند،هرگز!

انگار قرن هاست نديدمت

مرا چه به تحمل دوري تو!

what do you think?!   i love u so much

خوشحالم که داری می ری!

خيلی خوب است که ديگر نمی بينمت !

زندگی من بهتر از روزهای پيش ادامه خواهد داشت !

گواه حرفهايم همين خنده ای است که می بينی!

خدای من! احتمالا کسی دارد پياز پوست می کند !

چرا چمدانت را زمين می گذاری؟

 اصلا فکر نکن از نرفتنت خوشحال شده ام!              شده ام؟؟؟!!!

راستی! يک چيزی تمام ذهنم را به خود مشغول کرده است.

چرا من هر وقت احساس می کنم کسی دارد پيار پوست می کند،

تو می گويی:

                   دوستت دارم!!

_{کاش آسمان میدانست درد من چیست}

_{سالهاست که انتظار یک قطره باران را می کشم اما افسوس که این انتظار بیهوده است...}

_{و ای کاش آسمان میدانست درد دل این کویر خسته و تشنه چیست}

سریالهای ماه رمضان امسال خیلی قشنگ نیست !!!

ولی  تیتراژ پایانی مثل هیچکس که احسان خواجه امیری خونده فوق العاده است .

                            اینم شعر کاملش:

به نابودی كشونديم تا بدونم

همه بود و نبودِ من تو بودی

بدونم هر چی باشم بی تو هيچم

بدونم فرصته بودن تو بودی



همه دنيا بخواد و تو بگی نه

نخواد و تو بگی آره تمومه

همين كه اول و آخر تو هستی

به محتاج تو محتاجی حرومه



پريشونِ چه چيزا كه نبودم

ديگه می خوام پريشونه تو باشم

تويی كه زندگيم و آبرومی

بايد هر لحظه مديونه تو باشم



تو می تونی فقط كاری كنی كه

دلم از اين همه حسرت جدا شه

به تنهاييت قسم تنهای تنهام

اگه دستم توی دستت نباشه



همه دنيا بخواد و تو بگی نه

نخواد و تو بگی آره تمومه

همين كه اول و آخر تو هستی

به محتاج تو محتاجی حرومه



تو هميشه هستی اما

اين منم كه از تو دورم

من كه بی خورشيد چشمات

مثه ماه سوت و كورم



نمی خوام وقتی تو هستی

آدمه آدمكا شم

چرا عادتم تو باشی؟

می خوام عاشق تو باشم



تازه فهميدم به جز تو

حرفه هيشكی خوندنی نيست

آدما ميان و ميرن

هيشكی جز تو موندنی نيست



منو از خودم رها كن

تا دوباره جون بگيرم

خسته ام از اين عقل خسته 
من ميخوام جنون بگيرم



همه دنيا بخواد و تو بگی نه

نخواد و تو بگی آره تمومه

همين كه اول و آخر تو هستی

به محتاج تو محتاجی حرومه

پشت سر هر معشوق، خدا ایستاده است. پشت سر هر آنچه که دوستش می داری.
و تو برای اینکه معشوقت را از دست ندهی، بهتر است بالاتر را نگاه نکنی.

زیرا ممکن است چشمت به خدا بیفتد

و او آنقدر بزرگ است که هر چیز پیش او کوچک جلوه می کند.

اجازه می دهد که عاشقی کنی، تماشایت می کند و می گذارد که شادمان باشی.

اما هر چه که در عشق ثابت قدم تر شوی، خدا با تو سختگیرتر می شود.

هر قدر که در عاشقی عمیق تر شوی و پاکبازتر و هر اندازه که عشقت ناب تر شود و زیباتر، ب

یشتر باید از خدا بترسی. زیرا خدا از عشق های پاک وعمیق و ناب و زیبا نمی گذرد،

مگر آنکه آن را به نام خودش تمام کند.

                                 پشت سر هر معشوقی خدا ایستاده است!

زندگی با تو،

مثل برف بازی در روزهای آخر زمستان است،

هم امید بهار هست،

هم خاطره ای كه تا سالها در ذهن می ماند،

زندگی با تو،

مثل دویدن در میان شكوفه های بهار است،

هم امید میوه های رنگارنگ،

هم عطری كه تا عمرها در سینه می نشیند،

زندگی با تو،

مثل چیدن میوه از میان برگهای سبز درخت است، در تابستان،

هم دستهایت سرخ می شود از گیلاس، یا طلایی از خوشه گندم،

هم بالارفتن از درخت و تماشای اطراف از ارتفاع،

هم امید نسیم خنك پاییز،

زندگی با تو،

مثل قدم زدن روی برگهای زرد و نارنجی است كه خیابان عبور را تزیین كرده باشد،

هم صدای خش خشی كه می تواند با فراز و فرودش شعر بسرایی،

هم امید سكوت دوست داشتنی صبح های زمستانی،

هم ...

زندگی با تو، دوست داشتنی است.

همه اش عشق است! عشق است!!!

اینقدر تو هر لحظه خواستم بهت بگم که دیدم دیر شده....

اینقدر وقتهای با تو بودن زود گذشتن که من وقتی به خودم اومدم دیدم نیستی...

اینقدر تو عمرم به فکر دنیا بودم که تو رو یادم رفت....

اینقدر از لحظه ی عاشق شدنم گذشت و تو کنارم نبودی که عاشق موندن رو فراموش کردم....

اینقدر این کلمه رو با خودم نگه داشتم که من رو از خودم گرفت....

اینقدر این کلمه رو بهت دیر گفتم که دیگه لیاقتت رو نداشتم...

اینقدر تو زندگیم غم نبودن تو رو خوردم که دیگه خودم رو یادم رفت..

حالاهم که اینقدر دیر شده میدونم که گفتنش فایده نداره...

اما بزار بگم که حداقل روزهای بدون تو رو با یاد روزهای کم با تو بودن بگذرونم.

بزار بگم این دردم رو شاید یه روزی بعد ازمن فهمیدی که

تو هم تو این دنیا یه خونه ی بزرگ تو قلب یکی داشتی.....:

از دو حال خارج نیست یا خدا قبلا میداند که من چه خواهم کرد و یا نمیداند

اگر نمیداند که در این صورت خدا نیست

 و در صورتی که میداند

چگونه انتظار دارد که من کاری بر خلافه دانایی او بکنم ؟؟!!

 و با رعایت این دو نکته

چگونه مرا بعد از مرگ مسوول نموده و کیفر خواهد داد؟!!

من دیدم تو را

که

لبخند می زدی به احساس های من

من شنیدم

که

هزار بار می گفتی: دوستت دارم!

من احساس کردم

کاملا احساس کردم

که

دست های لرزانم را گرفتی و ... تابستان شدم!

من دیدم، شنیدم و کاملا احساس کردم ...

من ...

این فلسفه بیدار شدن از خواب، عجیب مرا اذیت می کند!!!

ما هميشه در حال فراموش کردنيم

از خودمان گرفته تا خدا

......

( ادامه اش نمي دهم

خودت فکر کن چرا؟!!)

لحظه های شرجی  تابستان دارند رو به روی روزگار انتظار من رژه می روند.

روزمرگی ام را تکیه داده ام به دیوار کوتاه تراس خانه...

با تمام وجودم متمرکز شده ام روی ته مانده های لبخند شرجی و بی دریغ تو ،

که ماسیده در جای جای ذهنم.

خودت می دانی این سطر ها ، آبستن چه جمله ای هستند.

میدانی؟ مگر نه؟!

یک درد مزمن ، جا خوش کرده در بند بند استخوان های تنم.

یک حفره ی پر رنگ ، میهمان ناخوانده ی گوشه ی راست قلبم شده است.

 حضورشان را حس میکنم.

حضور درد و تهی بودن بخشی از بدنم را.

خودت میدانی این سطر ها آبستن چه جمله ای هستند .

میدانی؟ مگر نه؟!

این روزها دارم با جدیت تمام مطالعه میکنم. چه از این بهتر.؟

میخواهم در تمام جنبه های زندگیم موفق باشم.

از این به بعد نویسندگی می شود شغل ثابتم.

دیگر میخواهم بنویسم ، بنویسم ، بنویسم...

خودت میدانی این سطر ها ، آبستن چه جمله ای هستند.

میدانی؟ مگر نه؟!

دیروز چند پنجره ی تمام قد را جایگزین دیوار های خانه کردم.

میخواهم تمام رفت وآمد های جاده ی رو به رو را زیر نظر داشته باشم.

دیگر حساب افتادن برگ از درخت را هم دارم.

میز تحریرم را گذاشتم روبه روی یکی از این دیوار های شیشه ای.

هر یک سطری که مینویسم سرم را بلند میکنم.

و...

به آن سمت دیوار نگاه میکنم.

میترسم در این فاصله ی یک سطر نویسی سعادت دیدن تو را از دست بدهم.!
میترسم سرم به نوشتن گرم شود، تو بیایی و من نفهمم.

اما....

هنوز که غرق شده ام در لا به لای این همه سطر تو نیامدی.!

تو مرا خوب میشناسی.!

خودت خوب میدانی تمام این سطر های پراکنده ، آبستن چه جمله ای هستند:

دلم برایت تنگ شده است شدید! شدیدتر از بارانی که به دیوار شیشه ای میکوبد.

نمیدانم چرا آن درد و حفره ی سطر های بالا دارند عمیق تر می شوند.

عمیق تر از دلتنگی هایی که تمام سعی ام را کردم تا پنهان نگه شان دارم.

این روزها تو کجایی؟

تویی که انتظار دیدنت دارد مرا به سمت باران میکشاند؟!

تویی که حضورت درد حفره ناخوانده را محو میکند از روزگار بدنم.

ثواب روزه و حق قبول آنکس برد

که خاک میکده عشق را زیارت کرد

                                                                  (( حافظ ))

فرا رسیدن ماه مبارک رمضان

 ماه ضیافت مهر و برکت الهی مبارکباد.

آنروز ...

تازه فهمیدم ...

در چه بلندایی آشیانه داشتم...

 وقتی از چشمهایت افتادم...

هنوز دست و پای دلم درد می کند ...

چقدر شکستن سخت است ...

وقتی تو داری نگاه می کنی...